វិចិត្រករខំតស៊ូដើម្បីក្តីស្រម៉ៃរបស់ខ្លួនក្លាយជាការពិត

ដោយ អ៊ូ មុំ

នៅក្នុងព្រះវិហារវត្តដ៏ធំមួយដែលមិនទាន់ត្រូវបានកសាងរួចជាស្ថាពរនៅឡើយ កំប៉ុងថ្នាំពណ៌ចំនួន៤ -៥ ដាក់តំរៀបគ្នានៅកៀនជញ្ជាំងលើកៅអីវែងមួយ ដែលណន សារ៉ាន់កំពុងអង្គុយផ្ចិតផ្ចង់គូរវាសជញ្ជាំងជាមួយនឹងជក់ថ្នាំពណ៌របស់គាត់ ដើម្បីចេញជារឿងព្រេងបែបពុទ្ធប្រវត្តិដ៏គួរឲ្យជក់ចិត្តបំផុតនៅលើជញ្ជាំងខាងក្នុងនៃព្រះវិហារវត្តមួយនៃខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។

អ្នកដំណើរដែលចូលទៅទស្សនាព្រះវិហារដែលកំពុងកសាងនោះតុបតែងដោយគំនូរបន្ថែមនោះខ្លះកំពុងទុចដំណើរ ដោយសារភ្លឹកមើលស្នាដៃវិចិត្រករខ្មែរ ជាពិសេសគឺរូបព្រះភ័ក្រ្តដ៏ស្លូតបូត និងទឹកមុខស្រស់ថ្លាមានពន្លឺភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាចរបស់ព្រះពុទ្ធនៅក្នុងព្រះវិហារមួយនៃខេត្តកំពង់ឆ្នាំង។

លោក ណន សារ៉ាន់ គឺជាវិចិត្រករតែមួយគត់ប្រចាំភូមិទួលខ្សាច់ ឃុំជ្រៃបាក់ ស្រុក រលា ផ្អៀរ ខេត្តកំពង់ឆ្នាំង ដែលបានសិក្សាផ្នែកគំនូរទេសភាព និងការធ្វើប៉ាណូវគ្គខ្លីប៉ុណ្ណោះ ។ ដោយសារតែឧបនិស្ស័យ និងទេពកោសល្យពីកំណើតដែល តំរូវឲ្យសារ៉ាន់បានក្លាយជាជាងគំនូរពុទ្ធប្រវត្តិ បន្ទាប់ពីគាត់បានទៅរៀននៅសាលាគំនូរឯកជនមច្ឆាទេពនៃខេត្តបាត់ដំបងចំនួន៧ខែមក នៅឆ្នាំ២០០៥។

សារ៉ាត់បាននិយាយថា “ខ្ញុំមិនដែលបានសិក្សាពីគំនូរពុទ្ធប្រវត្តិនេះទេ តែដោយសារតែខ្ញុំធ្លាប់បួសរៀន និងបានយល់ដឹងខ្លះៗពីពុទ្ធប្រវត្តិ ទើបធ្វើឲ្យខ្ញុំបែកគំនិតទៅគូររូបតាមជញ្ជាំងព្រះវិហារដូច្នេះទៅ។”

សារ៉ាត់បង្ខំចិត្តបញ្ឈប់ការសិក្សារបស់គាត់ត្រឹមថ្នាក់ទី៦ និងបានបួសរៀនបានជិត២ឆ្នាំ ដោយសារតែគ្រួសារគាត់មានជីវភាពខ្វះខាតពេក ។

សារ៉ាត់ដែលមានអាយុ២៧ឆ្នាំបានប្រាប់កាសែតភ្នំពេញប៉ុស្តិ៍ថា “ការគូរគំនូរមិនមានការលំបាកអ្វីទេសំរាប់ខ្ញុំ ដោយសារតែវាជាចំណូលចិត្តរបស់ខ្ញុំ ប៉ុន្តែអ្វីដែលលំបាកនោះគឺការរកការងារធ្វើ ។”

សារ៉ាត់អាចគូរគំនូរពុទ្ធប្រវត្តិបានតាំងពីវគ្គសុបិន្តនិម្មិតរហូតដល់ វគ្គព្រះពុទ្ធចូលព្រះរាជនិព្វាន។

ដោយសារតែការលំបាកក្នុងជីវភាពប្រចាំថ្ងៃ ទើបធ្វើឲ្យប្អូនស្រីតែមួយគត់របស់សារ៉ាត់បង្ខំចិត្តបញ្ឈប់រៀនដែរ និងកំពុងធ្វើការងារនៅរោងចក្រមួយកន្លែង ហើយពួកគេកំពុងរស់នៅជាមួយម្តាយជាមេផ្ទះ និងឪពុករបស់ពួកគេជាអ្នករត់ម៉ូតូឌុប ។

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី សារ៉ាត់មិនចង់បញ្ឈប់ក្តីសង្ឃឹមរបស់គាត់ដែលធ្វើជាវិចិត្រករដ៏ល្បីមួយរូបនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជានោះទេ មិនតែប៉ុណ្ណោះ សារ៉ាត់មានបំណងចង់បើកហាងគូរគំនូរនិង ធ្វើប៉ាណូដែលនឹងចំណាយដើមទុនយ៉ាងតិច ប្រាំពាន់ដូល្លាអាមេរិក។

ចំពោះគំនូរដែលលំបាកសំរាប់សារ៉ាត់នោះ គឺត្រូវវគ្គផ្ចាញ់មារព្រោះដោយសារត្រូវមានតួអង្គច្រើន ហើយពិបាករៀបប្លង់ ជាពិសេសគឺមុខយក្សមិនដែលឃើញមានពិតនៅក្នុងសង្គម ហើយវាត្រូវការ ភាពច្នៃប្រឌិតយ៉ាងខ្លាំងទៅលើគំនូរនេះ។

សារ៉ាត់អាចគូរគំនូរបែបព្រះពុទ្ធសាសនានេះ បានត្រឹម១ម៉ែត ទៅ២ម៉ែតការ៉េ ដែលអាចរកប្រាក់ចំណូលបានពី១០ដូល្លាទៅ ១៣ដូល្លាក្នុងមួយម៉ែតការ៉េ។ ប៉ុន្តែសារ៉ាត់បានបញ្ជាក់ថា គាត់មិនបានទទួលការងារជាប់លាប់ជាប្រចាំនោះទេ។

សារ៉ាត់បានបន្តថា “ដោយសារតែខ្ញុំគឺជាវិចិត្រករថ្មី និងឆ្លងកាត់បទពិសោធន៌ព្រមទាំងការសិក្សាបានតិច ទើបធ្វើឲ្យខ្ញុំមានការលំបាកក្នុងការទាក់ទងការងារជាមួយបណ្តាវត្តផ្សេងៗនៅក្នុងស្រុករបស់ខ្ញុំដើម្បីទទួលការងារ។”

សារ៉ាត់បានប្រាប់ថា “បើតាមជីវភាពនិង ការងាររបស់ខ្ញុំ វាជាការលំបាកណាស់ ក្នុងការបើកហាងនេះ ប៉ុន្តែជំហានដំបូងខ្ញុំសន្សំលុយជាមុនសិន។”

សារ៉ាត់តាំងចិត្តថានឹងសន្សំប្រាក់ឲ្យបានដើម្បីបើកហាង ដោយការទៅធ្វើការនៅប្រទេសកូរ៉េ តាមរយៈការការប្រលងរបស់ក្រសួងការងារ ។ បើទោះជាមានក្តីសង្ឃឹមតិចតួចក៏ពិតមែន តែសារ៉ាត់ នៅតែព្យាយាមដោយការទៅសិក្សាភាសាកូរ៉េជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីដាក់ពាក្យធ្វើទៅធ្វើការនៅប្រទេសកូរ៉េនៅខែមេសាខាងមុខនេះ។

ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏សារ៉ាត់បានប្រាប់ថា “ខ្ញុំមិនចង់ចាកចេញពីប្រទេសកំណើតរបស់ខ្ញុំទេ បើសិនជាខ្ញុំអាចរកការងារសន្សំប្រាក់បានលឿននៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជា។ “

ផលិតករវ័យក្មេង និយាយថា វិស័យខ្សែភាពយន្តខ្មែរនៅតែរស់រានជានិច្ច

ខ្សែភាពយន្តថ្មីមួយបង្ហាញស្ថានភាពនៃអ្នកផ្ទុកមេរោគអេដស៍

ដោយ អ៊ូ មុំ

បច្ចុប្បន្នវិស័យខ្សែភាពយន្តខ្មែរ ស្ទើរតែត្រូវបានបាត់មុខពីសង្គមកម្ពុជាទៅហើយ បន្ទាប់ពីរោងភាពយន្តជាច្រើននោះត្រូវបានបិទទ្វារ។ តែទោះបីជាយ៉ាងនេះក៏ដោយ ក៏នៅមានផលិតករមួយចំនួន ដែលស្រលាញ់វិស័យភាពយន្ត និងមានទេពកោសល្យក្នុងការផលិតខ្សែភាពយន្ត នៅតែតស៊ូផលិតខ្សែភាពយន្តមួយចំនួនមានលទ្ធភាព ដើម្បីលើកស្ទួយឧស្សាហកម្មខ្សែភាពយន្តខ្មែរឲ្យរស់ឡើងវិញ។

បន្ទាប់ពីក្រុម «កុនខ្មែរ កូនខ្មែរ» បានផលិតឈុតឆាកខ្លីៗជាច្រើននៃរឿងពេជ្រកូនភ្លោះរួចមក អ្នកនិពន្ធ វ័យក្មេងជនជាតិខ្មែរម្នាក់ បានអភិវឌ្ឍន៍គំនិតរបស់គាត់ពីការសរសេររឿងប្រលោមលោក ទៅរកការផលិតខ្សែភាពយន្តមួយ ដែលមានរយៈពេល១ម៉ោង និង៤៥នាទី ដើម្បីលើកស្ទួយឧស្សាហកម្មខ្សែភាពយន្ត និង សិល្បៈខ្មែរ ឲ្យរស់រានមានជីវិតឡើងវិញ។

លោក កៅ សីហា ផលិតករ របស់ផលិតកម្មខ្សែភាពយន្តថ្មីមួយ បាននិយាយនៅក្នុងពិធីក្រុងពាលីនៃបើកការគ្រោងថតខ្សែភាពយន្តមួយថា៖ «ខ្ញុំមិនរំពឹងថានឹងទទួលបានផលផលចំណេញពីការផលិតខ្សែភាពយន្តនេះទេ ប៉ុន្តែបើវាធ្វើឲ្យខ្ញុំ ចំណេញ ខ្ញុំនឹងផលិតខ្សែភាពយន្តបន្ទាប់មួយទៀត»។

លោក សីហាបានឲ្យដឹងទៀតថា ខ្សែភាពយន្តនេះនឹងបង្ហាញពីបញ្ហាផ្សេងៗនៅក្នុងសង្គម ដែលជា ចំណុចអប់រំជាច្រើនសម្រាប់ប្រជាជនទូទៅ។ រឿងនេះផ្តោតសំខាន់ទៅលើស្ថានភាពរបស់អ្នកផ្ទុកមេរោគអេដស៍ បុរសស្រលាញ់បុរសដូចគ្នា និង ការរើសអើងទៅលើអ្នកកើតអេដស៍។

ផលិតករដដែលនេះ បានបន្ថែមទៀតថា៖ «ខ្សែភាពយន្តនេះ និយាយអំពីគ្រួសារមួយដែលម្តាយម្នាក់បានរត់ចោលពីស្វាមី និងកូនៗរបស់នាង ដោយសារតែភាពក្រីក្រ និងស្វាមីរបស់នាង ឆ្លងមេរោគ អេដស៍។ ជាងនេះទៅទៀត ខ្សែភាពយន្តនេះ ក៍ផ្តោតទៅលើ បុរសដែលស្រលាញ់បុរសដូចគ្នា ដែលភាគច្រើនកំពុងប្រឈមមុខនឹងជំងឺអេដស៍»។

លោក សីហា បានឲ្យដឹងទៀតថា ខ្សែភាពយន្តនេះ ត្រូវបានផលិតឡើង ដើម្បីអប់រំស្រ្តីខ្មែរមួយក្រុមតូច ដែលយកចិត្តទុកដាក់ជ្រុលពេកអំពីភាពស៊ីវិល័យ ប៉ុន្តែបែជាមិនយកចិត្តទុកដាក់អំពីគ្រួសាររបស់ខ្លួន។ លោក សីហា បានពន្យល់ថា៖ «កូនៗអាចងាយនឹង ដើរផ្លូវខុស ប្រសិនបើពួកគេខ្វះការយកចិត្តទុក ដាក់ពីឪពុកម្តាយ ជាពិសេសគឺម្តាយតែម្តង។ ខ្ញុំចង់ពន្យល់ថា សុភមង្គលក្នុងគ្រួសារមួយ មិនមែនស្ថិត នៅលើលុយតែមួយមុខទេ។ រឿងសំខាន់ គឺតស៊ូទាំងអស់គ្នាដើម្បីអនាគតកូន»។

លោកបានបន្ថែមទៀតថា៖ «ចំនុចមួយទៀតនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តនេះ គឺសេចក្កីស្នេហា រវាងបុរស ស្រាលាញ់បុរសដូចគ្នាដែលនឹងមិនផ្តល់លទ្ធផលល្អទេនៅទីបញ្ចប់»។ ផលិតករអាយុ២៨ឆ្នាំរូបនេះ គ្រោងនឹងដាក់ឈ្មោះផលិតកម្មរបស់លោកថា «រតនៈមហាសាល» ហើយខ្សែភាពយន្តដំបូងរបស់គាត់ មានចំណងជើងថា«ស្នេហាមួយនៅវិទ្យាល័យ»។ ខ្សែភាពយន្តនេះនឹងប្រើរយៈពេលថត ១ខែ និង ថវិការ ៣០,០០០ ដុល្លារសហរដ្ឋអាមេរិក។

កញ្ញា គៀត សុវណ្ណា ឡាង ដែលត្រូវបានគេជ្រើសរើសជាតួឯកស្រីនៅក្នុងខ្សែភាពយន្តនេះ បាននិយាយថា នាង ពេញចិត្តក្នុងការសម្តែងជាតួនាង «ធីតា» ដែលជាឈ្មោះតួឯកស្រីក្នុងរឿងនេះ។ កញ្ញា បាននិយាយថា៖ «ខ្ញុំគិតថា តួនាង«ធីតា» នេះ អាចមានរូបសម្បត្តិនិង ចរិតស្រដៀងនឹងខ្ញុំ ពោលជាក្មេងស្រីសុភាពរាបសារម្នាក់ ទើបអ្នកដឹកនាំរឿងសំរេចឲ្យខ្ញុំដើរតួនេះ »។

កញ្ញា គៀត សុវណ្ណាឡាង គឺជាបេក្ខនារីជាប់លេខម្នាក់ ក្នុងចំណោមស្រីស្អាតទាំង១០ (Freshy girls) ប្រចាំឆ្នាំ២០០៨។ លោក សីហា បាននិយាយថា សុវណ្ណា ឡាង ត្រូវបានជ្រើសរើសជាតួឯក បន្ទាប់ពី លោកបានឃើញនាងមាន សមត្ថភាពខ្ពស់ ក្នុងការសម្តែងឲ្យផលិតកម្មមួយចំនួន ដូចជា ហង្សមាស ប៊ិកមែន និងបណ្តាញស្ថានីយ៍ទូរទស្សន៍ ស៊ីធីអិន ជាដើម។

សីហា បានឲ្យដឹងទៀតថា៖ «ទស្សនិកជនជាច្រើន នឹងមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាមួយនឹងតួឯកប្រុស គឺ លោក ជា វណ្ណារិទ្ធ ដែលធ្លាប់តែដើរតួជាបុរស ស្លូតចិត្តល្អ ប៉ុន្តែក្នុងខ្សែភាពយន្តនេះ គាត់សម្តែងជាតួ «បងធំ» ដែលសមទៅនឹងជំនាញរបស់គាត់ជាគ្រូបង្ហាត់តៃខ្វាន់ដូរមួយរូប»។

គម្រោងនៃការផលិតខ្សែភាពយន្ត នឹងឆ្លុះបញ្ចាំងពីឧស្សាហកម្មខ្សែភាពយន្តកម្ពុជា ដែលនៅមិនទាន់ បាត់បង់នៅឡើយ។ សីហា បាននិយាយទៀតថា៖ «ខ្ញុំនឹងព្យាយាមឲ្យអស់ពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ដើម្បី ធ្វើឲ្យខ្សែភាពយន្តនេះ មានគុណភាពល្អ»។ គាត់បាននិយាយទៀតថានេះជាលើកទី១ហើយដែលបាន ប្រឡូកខ្លួនក្នុងការផលិតខ្សែភាពយន្ត។

កាលពីមុន លោក សីហា ធ្លាប់ជួយក្នុងការផលិត ស្ប៉ត ខ្លីៗឲ្យក្រសួងអប់រំយុវជន និង កីឡា។
លោកធ្លាប់ទទួលបានជ័យលាភីលេខ១ក្នុងការប្រកួតរឿងប្រលោមលោកប្រចាំតំបន់ទន្លេមេគង្គលើកទី១ កាលពីខែ កុម្ភៈ ឆ្នាំ២០០៩។ សីហា បាននិយាយថា ក្រៅពីនេះ លោកក៏ធ្លាប់ជាសិស្សជំនាន់ទី១ នៃសមាគម អ្នកនិពន្ធខ្មែរ ក្នុងវគ្គបណ្តុះបណ្តាលអ្នកនិពន្ធ នឹងដឹកនាំរឿងផងដែរ ។

ប្រែសំរួល គង់ សុគន្ធ

រកឃើញអ្នកទទួលជ័យលាភីក្នុងការប្រកួតជ្រើសរើសអ្នកបង្ហាញម៉ូដ ស្បាយ ប្រចាំឆ្នាំ២០០៩ ហើយ!

ដោយ អ៊ូ មុំ

ខណៈពេលដែលចង្វាក់តន្រ្តីញាប់ៗឮៗ បានបន្លឺសម្លេងលើឆាកនៅជាន់ទី២របស់សណ្ឋារគារ ណាហ្គា វើល បេក្ខនារី និងបេក្ខជន នីមួយៗ បានបង្ហាញខ្លួននៅលើឆាកជាមួយនឹងស្ទីលដើរម៉ូដ និងសម្លៀកបំពាក់ស្ទីល
ថ្មីៗតែមួយគ្មានពីរបស់ពួកគេ។ រូបសម្ជស្សដ៏ស្រស់សោភា បូកផ្សំ នឹងភាពក្លាហានរបស់ពួកគេ បានអង្រួនចិត្តទស្សនិកជនរាប់រយនាក់នៅពីមុខពួកគេ ឲ្យអត់ទ្រាំទះដៃស្វាគមន៍ពួកគេមិនបាន រហូតមានអ្នកខ្លះស្រែកហ៊ោរកញ្ជ្រាវយ៉ាងសប្បាយរីករាយទទួលអ្នកដើរម៉ូដដែលពួកគេពេញចិត្ត។

រយៈពេលជាង៣ម៉ោងបានកន្លងផុតទៅ ការជ្រើសរើសអ្នកបង្ហាញម៉ូដ ស្បាយ ឆ្នាំ២០០៩ បានឈានដល់ទីបញ្ចប់ បន្ទាប់ពីបេក្ខនារី និងបេក្ខជន២០នាក់បានប្រកួតគ្នាកាលពីល្ងាចថ្ងៃសុក្រ។បេក្ខនារី និងបេក្ខជនទាំងអស់ត្រូវបានជ្រើសរើសដោយផ្អែកលើស្ទីលដើរម៉ូដរបស់ពួកគេដែលបានផ្សាយបន្តផ្ទាល់នៅទូរទស្សន៍ប៉ុស្តិ៍ លេខ៣នៅថ្ងៃនោះដែរ។

បន្ទាប់ពីឈ្នះនៅក្នុងការប្រកួតនេះ បេក្ខនារី និងបេក្ខជន៦រូប នឹងចុះកុងត្រាជាឲ្យ ក្រុមហ៊ុនអាយ ផ្លែនណិត
( i Planet Company) ដើម្បីផ្សព្វផ្សាយនៅផលិតផលមួយចំនួនរបស់ក្រុមហ៊ុនដែលបានឧបត្តម្ភក្នុងការរៀបចំការប្រកួតនេះ។

លោក Bunkert Ang An Nuay Siri អ្នកចាត់ការទូទៅរបស់ក្រុមហ៊ុន អាយ ផ្លែនណិត បាននិយាយថា៖ «លក្ខ័ខ័ណ្ឌរបស់អ្នកដែលឈ្នះក្នុងការដើរម៉ូដនេះ គឺការសម្តែងរបស់ពួកគេ ដោយត្រូវមើលតាមរយៈការបង្ហាញម៉ូដ និងរូបថតបង្ហាញម៉ូដរបស់ពួកគេ។ ពួកគេត្រូវយល់ដឹងពីរបៀបបង្ហាញខ្លួនឲ្យមានការចាប់អារម្មណ៌ ទាំងមកលើខ្លួនគេជាអ្នកផ្សព្វផ្សាយ ទាំងផលិតផលដែលនៅជិតខ្លួន រឺផលិតផលដែលពួកគេត្រូវបង្ហាញ ជាក់ស្តែងដូចជា សំលៀកបំពាក់ដែលពួកគេបានបង្ហាញលើឆាកជាដើម។

ចំណាត់ថ្នាក់លេខ១ផ្នែកនារីបានទៅលើ បេក្ខនារី ពាក់ផ្លាក អេហ្វ ណាញ (F9) យ៉ាន់ គុំផា អាយុ២៣ឆ្នាំ កំពស់ ១,៧៧សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៥២ គីឡូក្រាម។ចំណាត់ថ្នាក់លេខ១ផ្នែកបុរស បានទៅលើបេក្ខជនពាក់ផ្លាក អឹម ណាញ (M9) ឈុន ហាំង ជួរ អាយុ១៦ឆ្នាំ កំពស់ ១,៨៥ សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៧៤គីឡូក្រាម។

ចំណាត់ថ្នាក់លេខ២ផ្នែកនារី បានទីលើបេក្ខនារីពាក់ផ្លាក អេហ្វ ដប់មួយ (F11) ដួង ភក្រ្តា កំពស់ ១,៧១ សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៥០ គីឡូក្រាម។ ចំណាត់ថ្នាក់លេខ២ ផ្នែកបុរស បានទៅលើបេក្ខជន
ដែលពាក់ផ្លាក អឹម ដប់មួយ (F11) ហូ ប៉ូ សេង កំពស់ ១,៨០ សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៧០ គីឡូក្រាម។

ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣ផ្នែកនារី បានទៅលើបេក្ខនារីដែលពាក់ផ្លាក អេហ្វ ធូ (F២) លី សុផា លីនដា កំពស់ ១,៧១ សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៤៣ គីឡូក្រាម។ ចំណាត់ថ្នាក់លេខ៣ផ្នែកបុរសបានទៅលើបេក្ខជនដែលពាក់ផ្លាក អឹម ហ្វាយ (M5) ចាន់ រតនៈ សំបូរ កំពស់ ១,៨១ សង់ទីម៉ែត្រ ទង្ងន់៦៤ គីឡូក្រាម។

ដើម្បីមានសិទ្ធចូលរួមការប្រកួតដើរម៉ូដនេះ បេក្ខជន និងបេក្ខនារី ត្រូវមានអាយុចន្លោះពី១៦ទៅ២៥ឆ្នាំ ហើយបុរសត្រូវមាមកំពស់ចាប់ពី១,៧៥ សង់ទីម៉ែត្រឡើងទៅ ហើយបេក្ខនារីត្រូវមានកំពស់ចាប់ពី១,៦៥ សង់ទីម៉ែត្រឡើងទៅ។ ការប្រកួតនេះមិនអនុញ្ញត្តិឲ្យ តារាភាពយន្ត តារាសម្តែងខារ៉ាអូខេ ឬអ្នកចំរៀងចូលរួមនោះទេ ព្រោះពួកគេទាំងនោះមានប្រជាប្រិយភាពខ្លាំង នឹងងាយស្រួលឈ្នះ ក្នុងការប្រកួតនេះប្រសិនជាពួកគេត្រូវអនុញ្ញតិ្តឲ្យចូលរួមប្រកួត។

លោក Bunkert បានឲ្យដឹងថា៖ «មុនដំបូង យើងបានទទួលបេក្ខជន និងបេក្ខនារី ជាង២,០០០ នាក់ឲ្យចូល
រួមការប្រកួតនេះ ប៉ុន្តែក្នុងការជ្រើសរើសនៅតង់ទី១ យើងចម្រាញ់យកបេក្ខជន និងបេក្ខនារីតែ៣០០នាក់
ប៉ុណ្ណោះ»។

លោក Bunkert បានបន្ថែមទៀតថា៖ «ការប្រកួតដើរម៉ូដនេះ គឺដើម្បីជ្រើសរើសយកតារាបង្ហាញម៉ូដថ្មីបំផុតសំរាប់កម្ពុជា។ដូចគ្នានេះដែរ ការប្រកួតនេះ ក៏ធ្វើឡើងដើម្បីលើកកំពស់ស្នាដៃអ្នកឆ្នៃម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ខ្មែរ ដែលមានតាំងពីការឆ្នៃម៉ូដសម្លៀកបំពាក់ទំនើប រហូតដល់ការច្នៃម៉ូដសម្លៀកបំពាក់តាមបែបប្រពៃណី ដែលធ្វើពីសរសៃសូត្រ ដោយស្នាដៃរបស់ខ្មែរពិតៗ»។

ការប្រកួតដើរម៉ូដ ស្បាយ ប្រចាំឆ្នាំ២០០៩ នេះ ត្រូវបានរៀបចំឡើង ដោយក្រុមហ៊ុន អាយ ផ្លែនណិត សហការណ៍ជាមួយទូរទស្សន៍ ប៉ុស្តិ៍ លេខ៣ នឹងចូលរួមឧបត្តម្ភដោយក្រុមហ៊ុនមួយចំនួនដូចជា ក្រុមហ៊ុនភេសជ្ជៈ ស្បាយ (Spy) ក្រុមហ៊ុន Systema ក្រុមហ៊ុនសាប៊ូដុសខ្លួន Shokubutsu សណ្ឋារគារ Naga World ហាងកែសម្ផស្ស ស៊ីនឌី (Cindy) និង ក្រុមហ៊ុន LG ជាដើម។

សំបុត្រចូលទស្សនាពិសេសមានតម្លៃ១០០ដុល្លារអាមេរិក ហើយសំបុត្រធម្មតាមានតម្លៃ១ដុល្លារប៉ុណ្ណោះ។សំបុត្រពិសេសសម្រាប់តែភ្ញៀវថ្នាក់លើដែលអាចទទួលទានអាហារពេលល្ងាចពិសេសនៅក្បែរឆាកប្រកួត
ផងដែរ។

ប្រែសម្រួលដោយ គង់ សុគន្ធ

យុវសិស្សមួយក្រុមចង់ដាសកំណាព្យខ្មែរឲ្យរស់ឡើងវិញ

ដោយ អ៊ូ មុំ

ដោយសារឥទ្ធិពលពីសម័យទំនើប យុវវ័យកម្ពុជាជាច្រើនមិនបានផ្តោតចំណាប់អារម្មណ៍ទៅលើតន្ត្រីបូរាណ ចម្រៀងប្រពៃណី ឬកំណាព្យកាព្យឃ្លោងអ្វីឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មានយុវវ័យមួយក្រុមដែលមានគ្នា ៣០ នាក់ បានកំពុងតែសិក្សាអំពីកំណាព្យខ្មែរ នៅវិទ្យាល័យបាក់ទូក ជារៀងរាល់ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យ។

តើហេតុអ្វីបានជាពួកគេចង់ក្រេបយកចំណេះដឹងពីកំណាព្យខ្មែរ? តើគោលបំណងនៃការសិក្សាកំណាព្យខ្មែរមានអ្វីខ្លះ?
សម្លេងខ្លុយដ៏ពីរោះលន្លង់លន្លោចបានបន្លឺឡើងស្របគ្នាជាមួយនឹងសំនៀងសូត្រកំណាព្យខ្មែរដ៏មានអត្ថន័យ ដើម្បីអប់រំដល់ក្មេងជំនាន់ក្រោយ នាព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យកន្លងទៅនេះ។

លោកគ្រូ យ៉ាន បូរិន្ទ ជាអ្នកបង្ហាត់បង្រៀនកំណាព្យខ្មែរ បានថ្លែងប្រាប់ភ្នំពេញប៉ុស្ដិ៍ថា លោកកំពុងបង្រៀនវិធីសូត្រកំណាព្យ តែងកំណាព្យ និងផ្លុំខ្លុយតាមសំណូមពររបស់សិស្សានុសិស្ស។
លោកគ្រូបង្រៀនកំណាព្យរូបនេះបានឲ្យដឹងថា៖ «សិស្សទាំងនេះផ្ទាល់ជាអ្នកបង្កើតកម្មវិធីសិក្សាដោយខ្លួនឯង ដោយពួកគេគ្រាន់តែអញ្ជើញខ្ញុំឲ្យមកបង្រៀនពួកគេ ដោយបង់នូវកម្រៃតាមលទ្ធភាពរបស់ពួកគេ»។

អតីតគ្រូបង្រៀនវ័យ ៦១ ឆ្នាំ នៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈ រូបនេះ បានចូលនិវត្តន៍រួចហើយក៏ពិតមែន ប៉ុន្តែលោកបានព្យាយាមចែករំលែកពេលវេលា ២ ម៉ោង ជារៀងរាល់ព្រឹកថ្ងៃអាទិត្យដើម្បីបង្ហាត់បង្ហាញថ្នាក់ពិសេសនេះ ដែលចាប់ផ្ដើមដំណើរការចាប់ពីថ្ងៃទី ១១ ខែតុលា ឆ្នាំ ២០០៩ កន្លងទៅ។

នៅក្នុងទស្សនៈវិស័យរបស់គាត់ លោកគ្រូ បូរិន្ទ ក៏ចង់បន្ថែមនូវថ្នាក់បង្រៀនដូរតន្ត្រី នៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សាថ្នាក់វិទ្យាល័យផងដែរ ដូចជានៅតាមបណ្ដាប្រទេសមួយចំនួន ប៉ុន្តែលោកបានឲ្យដឹងថា ប្រទេសកម្ពុជានៅមានកង្វះខាតខាងធនធានមនុស្សដែលមានការយល់ដឹងខាងតន្ត្រីនេះ។

លោកបានបន្ថែមថា៖ «នៅប្រទេសមួយចំនួន សិស្សវិទ្យាល័យយ៉ាងហោចណាស់ក៏ចេះលេងឧបករណ៍តន្ត្រីខ្លះៗដែរ។ សម្រាប់ប្រទេសកម្ពុជាយើង វាទាមទារពេលវេលាយូរឆ្នាំទៅមុខទៀត ក្នុងការបញ្ចូលម៉ោងសិក្សាតន្ត្រីទៅក្នុងកម្មវិធីសិក្សា»។

យ៉ាងណាមិញ លោកគ្រូ បូរិន្ទ ក៏មានមោទនភាពដែរដោយសារសិស្សដែលមករៀនកំណាព្យជាមួយគាត់សុទ្ធសឹងតែមានទេពកោសល្យខាងវិស័យនេះ គួបផ្សំនឹងការតាំងចិត្តខ្ពស់ក្នុងការរៀនសូត្រ។
លោកគ្រូបានកោតសរសើរដល់សិស្សទាំងនោះទៀតថា៖ «ពួកគេថែមទាំងឆាប់ចាប់បានជាងនិសិ្សតដែលខ្ញុំធ្លាប់បង្រៀននៅសាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្បៈទៀតផង»។
ក្លឹបកំណាព្យនេះ ត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសិស្សវិទ្យាល័យបាក់ទូកមួយក្រុម។

ប្អូនប្រុស សីហា ឧត្តម អាយុ ១៥ ឆ្នាំ គឺជាស្ថាបនិកមួយរូបក្នុងចំណោមសិស្សដទៃទៀត បានឲ្យដឹងថា៖ «យើងបានបង្កើតក្លិបកំណាព្យនេះ ដោយសារយើងចង់លើកតម្កើងវិស័យកំណាព្យខ្មែរដែលមិនសូវមានវត្តមានក្នុងសង្គមខ្មែរ ពីព្រោះបច្ចុប្បន្នមិនមានសាលាបង្រៀនកំណាព្យខ្មែរនៅរាជធានីភ្នំពេញឡើយ»។
ឧត្តម និងមិត្តទាំងបីរបស់គេ ធ្លាប់បានទទួលជ័យលាភីក្នុងការប្រកួតកំណាព្យផ្នែកកំណាព្យប្រចាំរាជធានីលើប្រធានបទប្រឆាំងនឹងគ្រឿងញៀន កាលពីខែមិថុនា កន្លងទៅនេះ។

សីហា ឧត្តម ដែលបានទទួលចំណាត់ថ្នាក់លេខ ១ ពីការប្រកួត បានឲ្យដឹងទៀតថា សមាជិកក្លិបរបស់ខ្លួន កំពុងតែខិតខំព្យាយាម ដើម្បីលើកកម្ពស់វិស័យកំណាព្យខ្មែរដល់សិស្សទាំងក្នុងសាលា និងក្រៅសាលា។
ជួនកាលសមាជិកក្លិបក៏មានឱកាសសម្ដែងជំនាញរបស់ខ្លួនទៅកាន់សាធារណជនផងដែរជាពិសេសគឺនៅក្នុងបរិវេណសាលារៀនពួកគេផ្ទាល់តែម្ដង។

ឧត្តម បានឲ្យដឹងថាៈ «ជួនកាលពេលគោរពទង់ជាតិ យើងសុំការអនុញ្ញាតិពីនាយកសាលាដើម្បីសូត្រកំណាព្យដែលបង្កប់នូវអត្ថន័យអប់រំឲ្យសិស្សទាំងឡាយខិតខំរៀនសូត្រ»។
ចំណែក ប្អូនស្រី ឈីវ រចនា អាយុ ១៥ ឆ្នាំ ដែលជាសមាជិកក្លឹប និងធ្លាប់ទទួលបានជ័យលាភីលេខ ៤ ពីការប្រឡងសូត្រកំណាព្យនោះ មានបំណងប្រាថ្នាចង់ចាប់យកអាជីពជាគ្រូពេទ្យនាពេលអនាគត ប៉ុន្តែយ៉ាងណាមិញនាងនៅតែចង់សិក្សាពីកំណាព្យខ្មែរ។

រចនា បានលើកឡើងថា៖ «ប្រសិនបើអ្នកណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍នឹងកំណាព្យ សូមកុំខ្វល់អំពីសម្លេងរបស់យើងថាពីរោះឬមិនពីរោះនោះ។ យ៉ាងហោចណាស់ក៏យើងអាចស្វែងយល់ពីកំណាព្យខ្មែរជាច្រើនក្នុងសម័យកាលរុងរឿង ដែលមានតម្លៃជាងតន្ត្រីសម័យទៅទៀត»។

លោកគ្រូ យ៉ាន បូរិន្ទ ជឿជាក់ថា ប្រទេសកម្ពុជាមានកំណាព្យច្រើនជាងគេបំផុតនៅក្នុងពិភពលោក។ លោកបានបញ្ជាក់ថា៖ «សហការីរបស់ខ្ញុំ រួមទាំងខ្ញុំបានរកឃើញថា ខ្មែរយើងមានកំណាព្យចំនួន ៦០ ប្រភេទ ហើយយើងនៅតែជឿថានៅមានបន្តទៀត»។

លោកគ្រូ បូរិន្ទ បានស្នើឲ្យអ្នកដែលបម្រើការងារទាក់ទងនឹងវិស័យវប្បធម៌ ជួយឲ្យយកចិត្តទុកដាក់លើអត្តសញ្ញាតិរបស់ជាតិ ឧទាហរណ៍ដូចជាការផលិតនូវតន្ត្រី និងចម្រៀង ប្រពៃណី ដូចជាយីកេ អាយ៉ៃ និងភ្លេងមហោរីជាដើម។

លោកគ្រូ បានអះអាងថា៖ «ខ្ញុំមិនជឿថាគ្មានអ្នកណាម្នាក់ទិញតន្ត្រីប្រពៃណីនោះទេ ព្រោះមានមនុស្សច្រើនណាស់ធ្លាប់បានសុំឲ្យខ្ញុំផលិតនូវបទកំណាព្យរបស់ខ្ញុំ»។
លោកបានមានប្រសាសន៍ទៀតថា៖ «ប្រសិនបើប្រជាជនកម្ពុជាមិនព្យាយាមថែរក្សាវប្បធម៍របស់ខ្លួនទេនោះ តើអ្នកណានឹងថែរក្សាឲ្យយើង?»។

ស្តេចសៀករបស់ជប៉ុនមកសម្តែងនៅកម្ពុជា

ដោយ អ៊ូមុំ

ទស្សនិកជនភាគច្រើនប្រហែលជាមិនចង់ឲ្យចក្ខុរបស់ពួកគេរំលងក្រសែភ្នែកដ៏ទាក់ទាញ និងសម្រស់ផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ផូផង់របស់ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ (Tenko)លាយឡំជាមួយនឹងផ្សែងពណ៌ស និងភ្លើងពណ៌ក្រហមដ៏ស្រទន់ ដែលអាចនិយាយបានថាជាការបោកបញ្ចោតមួយដើម្បីទាក់ទាញអារម្មណ៍របស់អ្នកទស្សនាឲ្យផ្តោតទៅលើការសម្តែងសៀករបស់នាង។

តាមពិតទៅម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ គ្រាន់តែជារហស្សនាមតារាសម្តែងសៀកជនជាតិជប៉ុនដ៏ល្បីមួយរូបតែប៉ុណ្ណោះ។ នាងជាស្រ្តីដំបូងដែលទទួលបានពានរង្វាន់ជាអ្នកសម្តែងសៀកដ៏ប៊ិនប្រសព្វជាងគេ បំផុតប្រចាំឆ្នាំ ពីវិទ្យាល័យសៀក និងវិទ្យាសាស្រ្តនៅសហរដ្ឋអាមេរិក(Academy of Magic and Science in the United State) ដូចគ្នានឹងតារាសម្តែងសៀកមួយចំនួនទៀតដែរគឺ លោក David Copperfield លោក Doung Henning លោក Siegried និង លោក Roy ជាដើម។

ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ នឹងមកសម្តែងនៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាចាប់ពីថ្ងៃទី២០រហូតដល់២២ ខែមករា ឆ្នាំ២០១០ នៅសណ្ឋាគារ ណាហ្គាវើល ក្នុងទីក្រុងភ្នំពេញ។ នៅក្នុងសន្និសិទ្ធកាសែតមួយ នៅសណ្ឋាគារ ណាហ្គាវើល នៅថ្ងៃទី២៣ខែធ្នូឆ្នាំ២០០៩ ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ បាននិយាយថា នេះជាលើកទី១ហើយ ដែលនាង និងក្រុមរបស់នាងបានមកសម្តែងនៅឥណ្ឌូចិន។

ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ ដែលមិនអនុញ្ញត្តិឲ្យគេសួរពីឈ្មោះពិត និងអាយុរបស់នាង បានឲ្យដឹងទៀតថា៖ «អ្នកចាត់ការរបស់ខ្ញុំ មានគម្រោងមកកាន់ទីនេះដើម្បីសម្តែងសៀក។ ខ្ញុំចាប់អារម្មណ៍ប្រជាជនក្មេងៗនៅកម្ពុជា ហើយខ្ញុំកំពុងតែសង្កេតមើលការចាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេ។ ខ្ញុំកំពុងគិតថាតើខ្ញុំត្រូវលើកឈុតឆាកប្រភេទណាមកសម្តែងដើម្បីទាក់ទាញការចាប់អារម្មណ៍របស់ពួកគេ»។

ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ បង្ហាញខ្លូនជាលើកដំបូងក្នុងប្រទេសជប៉ុនជាអ្នកចម្រៀង ប៉ុប និងជាតារាខ្សែភាពយន្ត។ បន្ទាប់ពីមរណៈភាពរបស់លោក ហីគីតា ថិងកូ (Hikita Tenko)ដែលជាអ្នកសិល្បករ និងអ្នកលេងសៀករហស្សកម្មដ៏ល្បីឈ្មោះក្នុងប្រទេសជប៉ុន ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ ត្រូវបានជ្រើសរើសក្នុងចំណោមកូនសិស្សរបស់លោក ឲ្យធ្វើជាអ្នកបន្តវេន និងប្រើឈ្មោះលោក ហីគីតា ថិងកូ។

នៅថ្ងៃនេះ ថិងកូ ហីគីតាទី២ ត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ដោយឈ្មោះលើឆាករបស់នាង ដែលគេតែងតែហៅថា ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ ហើយការសម្តែងរបស់នាងមានវត្តមានពេសពេញពិភពលោក ពោលគឺជាមធ្យមប្រហែលជា៣០០ លើកក្នុង១ឆ្នាំៗ។

ក្នុងឆ្នាំ១៩៩៥ ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ បានក្លាយទៅជា គំរូនៃវីរៈនារីក្នុងគំនូរជីវចលដែលផលិតនៅសហរដ្ឋអាមេរិកដែលមានចំណងជើងថា ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ និង អ្នកអភិរក្សសៀករហ័សកម្ម(Tenko and the Guardian of the Magic)។

ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ កំពុងតែជួយជ្រោមជ្រែងការផលិតសកម្មភាពរបស់អ្នកសម្តែងសៀក រហស្សកម្មសម្រាប់ MA ដែលជាក្រុមតន្រ្តីប៉ុបដ៏មានប្រជាប្រិយរបស់ជប៉ុន ហើយ ថិងកូ ក៏បានចូលរួមក្នុងគម្រោងវិនិយោគជាច្រើនតាមរយៈការអភិវឌ្ឍន៍ទីក្រុង និងការឧបត្តម្ភ កីឡាអាជីពជាដើម។

ថិងកូ បាននិយាយទៀតថា «កាលពីមុន ខ្ញុំបានបង្រៀនសៀកដល់មនុស្សក្មេងៗនៅក្នុងប្រទេសចិន ហើយឥឡូវនេះ ខ្ញុំក៏មានបំណងបង្រៀនក្មេងកម្ពុជាផងដែរ។»

ប្រសិនបើយើងមើលនាងពីចង្ងាយ ថិងកូ មើលទៅដូចក្មេងស្រីដែលមានវ័យជាង២០ឆ្នាំ ដែលអាយុនេះ ហាក់បីដូចជាក្មេងពេកសម្រាប់ការសម្តែង ។ ប៉ុន្តែបើយើងមើលឲ្យជិតជាងនេះ វាពិបាកស្មាន អាយុរបស់នាងណាស់ ព្រោះសម្រស់របស់នាងហាក់ដូចជាមិនចាស់តាមអាយុកាលទាល់តែសោះ បើគួបផ្សំទៅនឹងអត្តចរិកទន់ភ្លន់ រួសរាយគួរឲ្យចូលចិត្តថែមទៀតនោះ។

ថិងកូ បានពន្យល់ថា៖ «ការសម្តែងនេះ មិនទាក់ទងទៅនឹងមន្តអាគម វេទមន្ត ឬអារក្សអ្នកតាស្អីទេព្រោះប្រសិនបើអ្នកមើលពីខាងឆ្វេង ខាងស្តាំ ឬមើលពីក្រោយ វាគ្រាន់តែជាការលេងសៀកតែប៉ុណ្ណោះ»។

លោក អ៊ែរិក ចាន់ អគ្គនាយករងទទួលបន្ទុកផ្នែកទីផ្សារនៅសណ្ឋាគារ ណាហ្គាវើល បាននិយាយថា៖ «តាមរយៈព្រឹត្តិការណ៍ដ៏ល្បីនេះ យើងសង្ឃឹមថានឹងអាចទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរជប៉ុន ព្រោះការសម្តែងរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី ថិងកូ ក្នុងប្រទេសកម្ពុជា ក៏នឹងត្រូវបានចាក់ផ្សាយក្នុងប្រទេសជប៉ុនផងដែរ»។

ការសម្តែងនេះ ចាប់ផ្តើមនៅម៉ោង៦ និង៣០ នាទីល្ងាច ចាប់ពីថ្ងៃទី២០ រហូតដល់ថ្ងៃទី ២២ ខែ មករាឆ្នាំ២០១០។ សំបុត្រGold Class ម្លៃ៦៥ដុល្លារអាមេរិក និង៧៥ដុល្លារសម្រាប់ Platinum Class បូករួមនឹងការញុំអាហារពេលល្ងាចដែលមានម្ហូប៤មុខផងដែរ។ សំបុត្រចូលទស្សនាអាចរកទិញបាន នៅកន្លែងលក់សំបុត្រសណ្ឋាគារ ណាហ្គាវើល ឬតាមទូរស័ព្ទ ០២៣ ២១៦ ៨៣៤-6 ៕
បែ្រសំរួលដោយ គង់ សុគន្ធ

“ពេជ្រកូនភ្លោះ” ខ្សែភាពយន្តស្នាដៃរួមថ្មី

ដោយ អ៊ូ មុំ
ដោយសារតែការស្រឡាញ់ចូលចិត្ត វិស័យខ្សែភាពយន្ត សិស្ស និស្សិត៦០នាក់បានព្យាយាមលះបង់ពេលវេលា កំលាំងកាយ ចិត្តរបស់ខ្លួន ដើម្បីកសាងជាសមិទ្ធផលរួមគ្នាលើចូលរួមក្នុងការផលិតជាខ្សែភាពយន្តមួយ ដែលមានចំណងជើងថា “ពេជ្រកូនភ្លោះ” ដោយបានដាក់ឈ្មោះក្រុមរបស់ខ្លួនថា “កុនខ្មែរ កូនខ្មែរ” ។
ការចំណាយពេលអស់រយៈពេល៨ខែ ទាំងការសរសេរ ថត និងកាត់ត ធ្វើឲ្យក្រុម “កុនខ្មែរ កូនខ្មែរ” អាចផលិតជាខ្សែភាពយន្តបែបកំសាន្តមួយដោយបញ្ចូលជាឈុតឆាកកំប្លែង និងបង្កប់នូវភាពច្នៃប្រឌិតខ្ពស់ថែមទៀត។
លោកដាវី ជូ ផលិតករភាពយន្តបារាំងអាយុ២៥ឆ្នាំ បានបង្កើតគំរោងនេះឡើង ដោយការថតភាពយន្តនេះ លោកចង់បង្ហាញថាយុវជនខ្មែរ ទោះបីជាពួកគេមានស្ថានភាពរស់នៅខុសគ្នាក៏ដោយ ក៏ពួកគេអាច បង្កើតខ្សែភាពយន្តរួមគ្នាបានដែរ ។
“ភាពយន្តនេះបង្ហាញថា យុវវ័យទាំងអស់នេះបានស្វែងរកសំលេងតែមួយហើយបានជួយផ្តល់គំនិតថ្មី និងប្លែកៗ ឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក គឺវាបង្កប់នូវអត្ថន័យយ៉ាងច្រើនទៅលើការសហការគ្នា មិត្តភាព និងការយល់ចិត្តគ្នារវាង យុវជននៅប្រទេសកម្ពុជា ។”
លោកដេវី ជូ គំរោងនេះបានបន្តថា “ខ្ញុំធ្លាប់ឃើញគំរោងបែបនេះ នៅប្រទេសបារាំងតាំងពី៨ឆ្នាំមុន ទើបខ្ញុំ មានគំនិតបញ្ចូលក្រុមសិស្ស និស្សិតដែលស្រឡាញ់វិស័យកុនទាំងអស់ឲ្យរៀនពីមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃកុន ហើយចេះធ្វើការងាររួមគ្នា តាមរយៈស្នាដៃលើកដំបូងរបស់ខ្លួន។”
ដោយមានអ្នកការសហការពីសិស្ស និស្សិតនិង ការផ្តល់ជាទីតាំងថតពីសាលាផ្េងៗគ្នា ទាំងក្រុមការងារ និងតួសំដែងសរុបប្រហែល១០០នាក់ ត្រូវធ្វើការងាររួមគ្នាសឹងតែរាល់ថ្ងៃ ក្នុងនោះមានផលិតករ១៤នាក់និង មកពីសាលាផ្សេងៗគ្នា ដូចជាអង្គការមិត្តសំលាញ់ សាលារ៉ៃយំ ដេប៉ាតឺម៉ង់ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយនិងសារគមនាគមន៌ សាលាលីមកុកវិញ សាលាបារាំងនិង សាកលវិទ្យាល័យភូមិន្ទវិចិត្រសិល្ប ជាដើម។
លោកដេវី ជូបានឲ្យដឹងថា “ការផលិតខ្សែភាពយន្តនេះគឺ យើងមិនមានជំនួយរឺ កញ្ចប់ថវិការផ្ទាល់ខ្លួនឡើយ។ យើងមានត្រឹមការស្ម័គ្រចិត្តចូលរួមផលិតនិងសំដែង ពីសិស្ស និស្សិត និងការសហការពីខាងសាលា និងទីកន្លែងផ្សេងៗ ក្រៅពីនេះ យើងក៏បានទទួលការផ្គត់ផ្គង់នៅពេលថត និងបញ្ជាំងពី ដេប៉ាតឺម៉ង់ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងសារគមនាគមន៌ ខ្លះនិងមួយចំនួនពីអង្គការមិត្តសំលាញ់អន្តរជាំតិសរុបប្រហែល៥០០ដូល្លាប៉ុណ្ណោះ ។”
ក្នុងការផលិតនេះ ក្រុមទាំងអស់មានចំនួន១៤ក្រុមដោយក្នុងនោះក្រុមនីមួយៗត្រូវសរសេរឈុតឆាករៀងៗខ្លួន ផ្អែកលើឈុតឆាករបស់ក្រុមមុនៗ ។
ទោះបីជាសាច់រឿងពីឈុតឆាកមួយទៅឈុតឆាកមួយហាក់ដូចជាពុំសូវសមហេតុផល ប៉ុន្តែសាច់រឿងហាក់ដូចជាបង្កប់នូវ ភាពច្នៃប្រឌិត ដែលក្រុមទាំងអស់អាចបង្កើតបានជាសាច់រឿងមួយ ដែលផ្តល់ចំនាប់អារម្មណ៌ដល់អ្នកទស្សនា។
សន សិដ្ឋភាព និស្សិតឆ្នាំទី៤ផ្នែកស្ថាបត្យកម្មនៃសាកលវិទ្យាល័យន័រតុន ក៏បានចូលរួមធ្វើជា អ្នកកាន់កាម៉ារ៉ា ពេលខ្លះ ធ្វើជា អ្នកគ្រប់គ្រងសំលេង និង ជំនួយការដឹកនាំជាដើម បានឲ្យដឹងថា ប្អូនមានចំណាប់អារម្មណ៌យ៉ាងខ្លាំងទៅលើការផលិតកុនព្រោះជាជំនាញទាក់ទងនឹងសិល្បះដូចជាជំនាញស្ថាបត្យកម្មដែរ ។
សិដ្ឋភាពនិយាយថា “ការផលិតកុនគឺផ្អែកលើឩបនិស្ស័យទៅលើការផលិតការសរសេរ សេណារីយ៉ូឲ្យបានច្បាស់លាស់និងមានភាពច្នៃប្រឌិតខ្ពស់ ព្រមទាំងភាពអំណត់អត់ធន់ព្រោះការ ផលិតត្រូវការការចំណាយពេលវេលា និងជួបប្រទះការលំបាកច្រើនទើបសំរេចបានជាលទ្ធផល ។”
បច្ចុប្បន្ន ប្រទេសកម្ពុជាមិនមានជាសាលាបង្ហាត់ផ្នែកភាពយន្តធំដុំនៅឡើយទេ ដោយយើងឃើញមានត្រឹមតែ ការ សិក្សាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃការផលិតកុននៅ ដេប៉ាតឺម៉ង់ ប្រព័ន្ធផ្សព្វផ្សាយ និងសារគមនាគមន៌ និងការបង្ហាត់ជំនាញដឹកនាំរឿងនៅសាកលវិទ្យាល័យវិចិត្រសិល្បៈនិង ការគំរោងបង្កើតការសិក្សាផ្នែកកុននៅសាលាលីមកុកវិងជាដើម ។
ទោះបីជាមិនសូវមានសាលាដើម្បីបង្ហាត់ជំនាញផលិតខ្សែភាពយន្តក៏ដោយ ក៏លោកដាវី ជូ និយាយថា ខ្ញុំជឿជាក់ថា យុវជនជាច្រើនចាប់ អារម្មណ៌លើជំនាញនេះ ហើយក្នុងចំណោមពួកគេមានខ្លះថែមទាំងមានអាចបញ្ចេញទេពកោសល្យរបស់ខ្លួនលើជំនាញនេះថែមទៀតផង គ្រាន់តែពួកគេគ្មានឩកាសប៉ុណ្ណោះ ។ ខ្ញុំជឿជាក់ថា យើងអាចពង្រឹងវិស័យសិល្បះ របស់យើងបាន បើសិនជាពួកគេមានឳកាសកាន់តែច្រើន ។
ខ្សែភាពយន្តដែលមានចំណងជើងថា ពេជ្រកូនភ្លោះត្រូវបានដាក់បញ្ចាំងនៅមជ្ឍមណ្ឌលបារាំងនៅថ្ងៃសៅរ៌ ទី២៦ ខែកញ្ញា និងថ្ងៃទី០៣ តុលាខាងមុខនេះ នៅរោងកុនលុច្យវេលាម៉ោង៥រសៀល។

មុននឹងឈានដល់ពិធីរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌ សាម៊ីខ្លួនទាំងសងខាងព្រមទាំងមាតាបិតាត្រូវរៀបចំអ្វីខ្លះ?

ដោយ អ៊ូ មុំ

ពិធីរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌គឺជាកាតព្វកិច្ចមួយរបស់មាតាបិតា ដើម្បីរៀបចំទុកដាក់កូនចៅឲ្យមានគូស្រករ ជាពិសេសវាគឺជា ទំនៀមទំលាប់ប្រពៃណីខ្មែរដ៏ផូផង់តាំងពីបរមបុរាណមកដែលមិនអាចកាត់ផ្តាច់បាន ។ ចំណែក ការរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌ក៏ជាកាតព្វកិច្ចមួយចាំបាច់របស់កូនប្រុសស្រី ដើម្បីបង្ហាញពីការដឹងគុណដល់អ្នកមានគុណវិញនៅពេលដែលពួកគេចង់មានគូស្រករ តាមរយការប្រព្រឹត្តទៅតាមគន្លងទំនៀមទំលាប់់ប្រពៃណីខ្មែរដែលជាការផ្តល់កិតិ្តយសដ៏ថ្លៃថ្នូរសំរាប់ក្រុមគ្រួសាររបស់ពួកគេ ។

ទោះបីជាមកដល់ពេលបច្ចុប្បន្នដែលជាសម័យរីកចំរើនយ៉ាងណា ក៏គេនៅតែសង្កេតឃើញថា ការរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌ទៅតាមទំនៀមទំលាប់ខ្មែរ នៅតែជាបំណងប្រាថ្នារបស់ប្រជាពលរដ្ឋខ្មែរទូទៅ ដើម្បីបង្ហាញពីការស្រឡាញ់ចំពោះបុគ្គលដែលពួកគេគិតថានឹងអាចកសាងអនាគតជាមួយ ទោះបីជាវាមានលក្ខណរៀងស៊ាំញ៉ាំ និងត្រូវចំណាយថវិការអស់ច្រើនក៏ដោយ ។

មុននឹងឈានដល់ពិធីរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌ សាម៊ីខ្លួនទាំងសងខាងព្រមទាំងមាតាបិតាត្រូវរៀបចំអ្វីខ្លះ?

តាមរយéកសាររបស់ ខ្មែរជំនាន់ដើមមានពិធីចែវចូវ និងពិធីស្តីដណ្តឹង៣ដង គឺទី១ គ្រាន់តែអនុញ្ញាតឲ្យផ្លូវដើរឡើងចុះ ទី២ អនុញ្ញាតឲ្យទំនាក់ទំនងពឹងពាក់ និងទី៣ អនុញ្ញាតឲ្យកូនប្រុសទៅជាមួយ ។ បន្ទាប់មកទើបមានពិធីស៊ីស្លា ដោយមានការរកហោរាគន់គូរ រកពេលាល្អដើម្បីរៀបការ ។ ចំពោះសម័យបច្ចុប្បន្ន គ្រួសារខ្លះមានតែការសាកសួរ និងចូលស្តីដណ្តឹងតែម្តង ចំណែកគ្រួសារខ្លះទៀតមានតែការសាកសួរចិត្តកូនប្រុសស្រីយល់់ព្រម រឺយ៉ាងណាហើយ ចាត់ចែងរកពេលារៀបការតែម្តង ។

អ្នកស្រី អានសុខលាង ដែលជាអាជីករនៅផ្សារអូឬស្សី បានរៀបចំពិធីមង្គលការដល់កូនប្រុសស្រីរបស់អ្នកស្រី អស់បីនាក់មកហើយ ។ អ្នកស្រីបានមានប្រសាសន៌ថា កូនប្រុសស្រីរបស់អ្នកស្រីភាគច្រើនបានត្រឹមតែការសាកសួរ បន្ទាប់មកគឺរកវេលាល្អដើម្បីស្តីដណ្តឹង ដោយមានពេលខ្លះមានជំនូនបន្តិចបន្តួចគ្រាន់ទ្រាប់ដៃ និងកំណត់រកវេលារៀបការតែម្តង ។ អ្នកស្រីបន្តថា ពួកគេទាំងអស់នោះពុំត្រូវបានភ្ជាប់ពាក្យនោះទេ គឺនៅថ្ងៃមង្គលការពួកគេត្រូវហែរជំនូនចូលតែម្តង ។

ក្នុងនាមជាចាស់ទុំមួយរូបដែល គោរពនិងស្រឡាញ់ទំនៀមទំលាប់ ប្រពៃណីខ្មែរ អ្នកស្រីសុខលាង បានមានប្រសាសន៌ថា អ្នកស្រីមិនចូលចិត្តភ្ជាប់ពាក្យកូនទុកនោះទេ ព្រោះខ្លាចមានបញ្ហាទៅថ្ងៃមុខ ។ សំរាប់ក្រុមគ្រួសារខាងប្រុស ពួកគេមិនសូវជាមានការលំបាក និងរវល់ច្រើនដូចជាក្រុមគ្រួសារខាងស្រីឡើយ ។

ក្រោយពីការសាកសួរត្រូវចិត្តគ្នាទាំងសងខាងហើយ អ្នកស្រីសុខលាង បានមានប្រសាសន៌ថា ក្រុមគ្រួសារទាំងសងខាងត្រូវធ្វើការពិភាក្សាលើប្រាក់ខាន់ស្លាដែលគេនិយមហៅថា ថ្លៃទឹកដោះ ព្រមទាំងការចំណាយផ្សេងៗនៅក្នុងពិធីមង្គលការ។ បន្ទាប់មកគេត្រូវពិភាក្សាទៅការរកវេលាល្អដើម្បីភ្ជាប់ពាក្យ រឺរៀបការ និងការទៅធ្វើតេស្តឈាម ។

ការធ្វើតេស្តឈាមអាចធ្វើទៅច្រើនដង ក្នុងករណីសង្ស័យ ។ បន្ទាប់ពីរកវេលាល្អតាមរយការគន់គូរបស់ហោរារួចមក ក្រុមគ្រួសារទាំងសងខាងត្រូវវិភាគរកសំអាងការ ចុងភៅ ភោជនីយដ្ឋាន និងពិភាក្សា ដោយចែកការងារខ្លះឲ្យខាងប្រុសជួយ ហើយចំណែកខាងស្រីត្រូវរៀបចំតុបតែងផ្ទះ រកអ្នកកំដរ គិតគូរកត់ឈ្មោះភ្ញៀវ និងបោះពុម្ពធៀបការជាដើម ។

មានគ្រួសារខាងប្រុសខ្លះជូនតែប្រាក់ខាន់ស្លាប៉ុណ្ណោះ គេទុកឲ្យខាងស្រីជាអ្នកចាត់ចែងទាំងអស់ ដោយគេសុំតែចូលខ្លួន មករៀបការប៉ុណ្ណោះក៏មានដែរ ។ អ្នកស្រីបានបន្តថា វាអាស្រ័យទៅលើការពិភាក្សាព្រមព្រៀងគ្នាតែប៉ុណ្ណោះ ។

អ្នកនាង ទូច សាម៉ៃ ដែលទើបនឹងរៀបការកាលពីចុងខែតុលាកន្លងទៅបានប្រាប់ភ្នំពេញប៉ុស៌្តថា ខ្ញុំជាខាងស្រីត្រូវចាត់ចែងគ្រប់បែបយ៉ាងដូចជា ការកក់សំអាងការ ចុងភៅ ហាងតុ តុបតែងផ្ទះ រកអ្នកកំដរ និងបោះពុម្ពធៀបជាដើម ។ ដោយសារការរវល់នឹងការងារពេក ស្វាមីខ្ញុំបានត្រឹមតែជួយចែកធៀបការតែប៉ុណ្ណោះ ។

កូនកំលោះ និងកូនក្រមុំគួរតែរៀបចំពិធីរៀបអាពាហ៌ពិពាហ៌មុនយ៉ាងតិច២ទៅ ៣ខែ និងចែកធៀបការ អញ្ជើញភ្ញៀវយ៉ាងតិច មួយសប្តាហ៌ រឺពីរសប្តាហ៌មុនថ្ងៃរៀបការ ដើម្បីឲ្យភ្ញៀវបានកាត់សំលៀកបំពាក់ រឺអ្នកដែលនៅតាមខេត្តអាចរៀបចំធ្វើដំណើរមកចូលរួមទាន់ពេល ។ នេះបើតាមគំនិតរបស់អ្នកស្រី អានសុខលាង ។

អ្នកស្រី អាន សុខលាង បានបន្ថែមថា គេក៏អាចចាត់ចែងរៀបការបានតែក្នុងរយពេល២សប្តាហ៌រឺ ១០មុនពេលរៀបការដែរ បើសិនជាចាំបាច់ គ្រាន់តែវាអាចមានការប្រថុចញ៉ុច ហើយម្យ៉ាងទៀត នៅភ្នំពេញសព្វថ្ងៃនេះយើងពិបាករកជួលហាងណាស់ លុះត្រាតែបានកក់មុន១ រឺ ២ខែ ។

ចំណែកការជួលសំអាងការ និងអ្នកភ្លេងផ្សេងៗ អ្នកនាងសៀ សុខហាក់ដែលទើបនឹងរៀបការចុងខែតុលាថ្មីៗនេះ ក៏បាន ផ្តល់យោបល់ថា អ្នកនាងបានជួលសំអាងការមួយកំផ្លេ ដែលមានទាំងអាចារ្យ អ្នកកាត់សក់ អ្នកចំរៀង ឡានដឹកកូនកំលោះ កូនក្រមុំ មេក្រូ តុបតែងផ្ទះ របស់សំអាងការ ស្រីអូន ម្តុំផ្សារដើមគរ ដែលមានផ្តល់ជូននូវការម៉ាស្សាខ្លួនខាត់ស្បែកមួយដងដោយឥតគិតថ្លៃផងដែរ។

សុខហាក់និយាយថា វាហាក់ដូចជាធូរថ្លៃជាងការដែលយើងជ្រើសរើសផ្សេងៗគ្នា ប៉ុន្តែបើសិនជាយើងមិនចង់បានបែបនេះយើងក៏អាចជ្រើសរើសយកអាចារ្យ រឺអ្នកចំរៀងដែលយើងពេញចិត្តដោយគិតតម្លៃផ្សេងពីនេះដែរ ។